Ze kwam bij mij voor studiekeuzeadvies.
Ze volgde een opleiding tot klassen assistent, maar vond er eigenlijk helemaal niets aan. Tijdens onze gesprekken gingen we op zoek naar haar kwaliteiten, drijfveren en naar wat haar energie gaf.
Toen vertelde ze dat ze al vanaf haar zesde haar eigen verjaardagsfeestjes organiseerde.
Ze bedacht een thema. Ze wist precies welke versiering erbij hoorde, hoe de taart eruit moest zien en wat er op de uitnodigingen moest staan. Vervolgens schakelde ze haar tante in om alles volgens haar plan te regelen.
Ze wist heel goed wat er wel en niet bij hoorde.
Dat vertelde al behoorlijk veel.
Aan het einde van het traject vroeg ik haar:
Stel dat je nu even niet denkt in beroepen en opleidingen. Als we gewoon een profiel maken waarin alles zit wat jij leuk vindt en waar jij goed in bent, wat zou je dan willen doen?
Het bleef even stil.
En toen zei ze:
"Eigenlijk wil ik maar één ding. Ik wil prinses zijn."
En daar zat ik dan.
Ik kan veel, maar een prins tevoorschijn toveren om mee te trouwen, dat kon ik helaas ook niet.
Maar ik hou wel van een uitdaging. Dus vroeg ik haar hoe het leven van die prinses er dan uit zou zien.
Wat doet een prinses waar jij zo gelukkig van zou worden?
Maar er kwamen geen verhalen over mooie jurken, koetsen of veel geld.
Ze wilde, net als Máxima, iets voor mensen betekenen. Mensen op weg helpen. Dingen organiseren. Grootse bijeenkomsten realiseren. Soms een feest, soms iets zakelijks.
En ze wilde daarin wel de regie hebben.
Langzaam werd duidelijk wat er achter haar wens om prinses te worden zat.
Achter haar wens om prinses te worden, bleek een heel andere droom te zitten.
Ze wilde mensen iets bieden, dingen organiseren en de regie hebben over bijzondere bijeenkomsten.
Ze wilde prinses worden. Maar wat ze eigenlijk wilde, was eventmanager worden.
Reactie plaatsen
Reacties